Etappe 1: Hartje Utrecht - Odijk - zaterdag 6 juni

Als ik boven op de Dom sta
kijk ik even naar benee
Herman Berkien - Utereg m'n stadsie

In ons geval staan we in de Zadelstraat en kijken we omhoog naar de Dom. Die Dom hebben we natuurlijk wel vaker gezien maar vandaag is het toch anders. Vandaag staat ie daar als markant beginpunt van onze eerste stappen op het Utrechtpad. Het Utrechtpad is een 162 kilometer lang streekpad door de Provincie Utrecht. Volgens de beschrijving 'voert deze wandelgids u over onverharde paden door het meest gevarieerde gebied van Nederland. Waar anders vindt u oude zeekust, meanderende rivieren, steile stuwwallen en vochtige veenweide op loopafstand'. Wij zijn benieuwd. 

Het plan is om vandaag vanuit hartje Utrecht het pad tegen de klok in te lopen met als eindbestemming in ieder geval Bunnik en misschien wel Odijk. Het zal vooral afhangen van Ciel. Zij is niet gewend om flinke afstanden te maken. Ik heb al wat vaker dagtochten gelopen van max 25 kilometer en ben daarnaast ook actief met hardlopen.

Het weer is goed, de rugzakken zijn gevuld en de eerste koffie zit in de kraag. Nog even gauw sjaals gekocht (die hadden we nog niet - duhuh - het was frisjes en het worden onze wandelsymbolen, een beetje zoals de Jacobsschelp voor de Camino-pelgrims ;-)). Om tien voor half 11 beginnen we dan echt, over de Oude Gracht, door de Twijnstraat richting het Ledig Erf en de Tolsteegbrug. Vanaf daar loopt de route over het Jaagpad langs de Kromme Rijn.

'Zal ik er echt wel aan beginnen?"

Eerste geel/rode markering van het Utrechtpad

Bij het eerste het beste bankje gaan de jassen en een shirt uit en smeren we ons in met zonnebrand. Het is gelukkig niet zo gillend heet als de dag ervoor (landelijk 30 graden) maar de lucht is strakblauw, de zon doet zijn best en een fris windje zorgt ervoor dat we snel verbranden. De route voert ons langs de rand van de bossen en de landgoederen Nieuw Amelisweerd, Oud Amelisweerd en Kasteel Rhijnauwen. De bossen eromheen zijn ons niet onbekend. Dat kan ook niet als je in de buurt van Utrecht bent opgegroeid omdat dit de eerste bossen zijn die je tegenkomst als je vanuit Utrecht en Nieuwegein gaat zoeken. Het jaagpad langs de Kromme Rijn loopt lekker.

Nieuw Amelisweerd

Nieuw Amelisweerd

Oud Amelisweerd

Oud Amelisweerd

Tussen Utrecht en Amelisweerd komen we veel hardlopers tegen (ik kan ze geen ongelijk geven) maar fietsers zie je nauwelijks. Dat is ook lastig omdat het jaagpad op kruispunten met autowegen wordt afgesloten door zigzaghekjes met daarnaast een hekje waar eventueel een kinderwagen onderdoor zou kunnen. Ciel dacht dat ze daar ook wel onder door kon maar vergat dat ze een rugzak omhad. Tot grote hilariteit van een gezin bleef ze steken. Ik kon helaas geen foto maken want ik moest haar losduwen. Bij het Theehuis Rhijnauwen hebben we op het terras koffie met een manshoge appelpunt gegeten. Daar gaan we traditie van maken. 

Na het Theehuis vervolgen we het Jaagpad naar Bunnik. We lopen nu hele stukken in de zon en het is echt flink warm. Ciel krijgt last van haar voet en haar knie. Bij het eerstvolgende bankje blijkt een flinke blaar de boosdoener van de pijn aan haar voet. Bunnik is inmiddels in zicht en ik laat haar de keus: Hier stoppen (9 kilometer op de teller) of door naar Odijk. Ciel besluit dat ze door wil naar Odijk.

Strakblauwe lucht, zon en weinig beschutting

Bunnik

Vanaf Bunnik gaan we door over het Jaagpad langs de Kromme Rijn. We gaan onder het spoor door waarbij het spoorviaduct zo laag was dat zelfs Ciel (1.60 meter!) moest bukken (helaas geen foto van) en onder de A12 door. Vanaf dat punt is duidelijk te zien dat er de afgelopen jaren veel veranderd is aan de oevers van de Kromme Rijn. We spreken later een mevrouw die vertelt dat de Kromme Rijn op sommige plaatsen verbreed is en dat de oevers aflopend zijn gemaakt vanaf de graskant zodat het water beter bereikbaar is voor diverse dieren en trouwens ook voor de mens. 

Tussen A12 en Jaagpad

Nieuwe oevers en wandelpad

Verbreding van de Kromme Rijn

Ondanks dat Ciel ongelovelijk gedreven is om in Odijk te komen, gaat het lopen steeds moeilijker. De zon brandt flink maar de wind zorgt voor koelte. Elk bankje dat we nu tegenkomen, wordt door ons gebruikt. Aan de ene kant om Ciel weer even bij te laten tanken maar aan de andere kant ook omdat de omgeving zo mooi is. En dat op een steenworp afstand van huis. Bij elke afgelegde kilometer maakt Ciel een rondje om haar wandelstok. Ook daar gaan we een nieuwe traditie van maken. 

De gedrevenheid van Ciel komt voort uit de borrel die ze ons heeft beloofd in Odijk en dat we die nemen in de nagedachtenis van Vincent, haar helaas te vroeg overleden collega waar ze veel contact mee had. Hij woonde in Odijk en tijdens deze wandeling heeft ze veel over hem verteld. Dat zal ongetwijfeld te maken hebben met het feit dat zij Odijk associeert met hem en niet met de pannenkoeken die we vroeger wel eens hebben gegeten in De Vork. Ik vind het mooi om te zien dat mijn moedertje gewoon doorbikkelt ondanks de zeurende knie en die stomme blaar. Ze heeft het zelfs al over tweedaagse wandeltochten met een overnachting in een B&B dus dat belooft wat voor de volgende etappes. En als we om half vijf dan het terras van In 't Wapen van Odijk op strompelen, hebben we 14, 5 kilometer in de benen, ben ik erg trots op haar en nemen we een borrel. Op Vincent. En op de kilometers die we nog gaan maken.

Grillige natuur langs de Kromme Rijn

14,5 km in de benen. Proost!

En zo begon het...

Dochter werd ineens bevangen door het wandelvirus. En niet zomaar een virus maar het Santiago-de-Compostella-pelgrim-virus. Nu is dat voor een gemiddeld ervaren wandelaarster met een half Trekvogelpad (LAW2) in de benen, wel erg hoog gegrepen dus waarom niet wat dichter bij huis beginnen? Voor moeder kon het eigenlijk ook geen kwaad om eens wat meer op eigen kracht van de (eigen!) provincie te zien. En trouwens, het was toch al eens het plan om het Utrechtpad te lopen. Dochter heeft vervolgens moeder (min of meer) voor het blok gezet en zelfs nog een weddenschap met zusje afgesloten (verloren!) of moeder het wel zou doen. En moeder deed het.

Moeder is Ciel, bijna 65 jaar oud, geboren en woonachtig in Utrecht en al een poosje aan het VUT-ten. Dochter is Manja, 42 jaar, geboren en woonachtig in Nieuwegein en sinds december zonder baan maar bezig met opleiding in sport en voeding. Vandaar ook dat dochter vond dat het voor moeder geen kwaad kon om eens wat meer in actie te komen. Eigenlijk een soort van studie-object. En zo werd op 6 juni de eerste etappe van het Utrechtpad een feit!