Etappe 2: Odijk - Cothen - maandag 13 juli

De eerste etappe lag alweer een maandje achter ons. Tijd voor de tweede etappe. Na een paar onstuimige weerweken waarbij de temperaturen heen en weer schoten tussen 15 en 35 graden, zou volgens de krant het weercijfer voor Wandelen voor deze dag een 9 zijn. Mooier kon bijna niet! Helaas paste dat niet helemaal bij het weerbeeld toen we 's morgens opstonden. Het miezerde en het zag er niet naar uit dat dat gauw zou ophouden. En ook buienradar liet niet zien wat we hoopten. Tegen de middag zou het hele land onder een grote grijze wolk liggen.

Het weeradvies voor vandaag

We besloten om toch gewoon te gaan. Het vooruitzicht om het Utrechtpad weer een stukje korter te maken telde zwaarder dan de kans op een nat pak. Zelfs Ciel - die een hotline heeft met buien/onweer/sneeuw-radar - vond dat het allemaal wel mee ging vallen. Dus daar gingen we. 

Het beginpunt in Odijk was snel gevonden. De route van vandaag zou weer grotendeels de Kromme Rijn volgen met hier en daar wat uitstapjes in landelijk gebied. Het jaagpad lag er weer bijzonder mooi bij en omdat het een doordeweekse druilerige dag was, waren er weinig andere wandelaars.

Grenspaaltje? maar waarvan?

Even na Odijk kwamen we bij Kasteel Beverweert uit. Volgens het wandelboekje is het trouwens geen kasteel maar een heuze Ridderhofstad uit de 13e eeuw "met ijzeren bruggen die behoren tot de oudste ijzeren bruggen van ons land". Het ziet er nu leeg en verlaten uit maar toch is deze ridderhofstad nog best mooi om te zien. Best pech dat het verlaten is want een stoere ridder had best ons pad mogen kruisen - zonder paard graag.

Ridderhofstad Beverweert

Na Beverweert buigen we af van de Kromme Rijn en lopen we tussen de landerijen door in de richting van Doorn. Omdat het maandag is, zijn er veel terrasjes gesloten. Dat is pech want we moeten inmiddels plassen. En koffie lusten we ook wel. Gelukkig (!) loopt de route over een priveweg van "De Pleisterplaats", Een klein terras op een boerenerf dat op zondag gesloten is. Op het moment van passeren begint het harder te regenen. De Pleisterplaats beschikt over een terras en over een overdekte zitgelegenheid waar we schuilen. De boer komt er gelukkig net aangetuft op zijn trekkertje en we overvallen hem met met de vraag of we koffie kunnen krijgen en of we kunnen plassen. Ja en Ja en er is ook versgebakken kruidkoek en hij ging het doorgeven aan zijn vrouw. Zijn vrouw had blijkbaar ook nog niet op bezoek gerekend want ze brengt ons de koffie en de koek in haar pyama. Zonder enige schaamte trouwens (en ze heeft gelijk). Koffie en koek zijn prima en we kunnen ook nog plassen dus wij zijn erg tevree.

Overdekte knussigheid bij de Pleisterplaats

Openlucht knussigheid bij de Pleisterplaats

Na de Pleisterplaats vervolgen we onze weg over een knotwilligenpaadje door een weiland. Volgens ons boekje stomen we op richting Kasteel Sterkenburg. Maar helaas voor ons zien we er werkelijk niks van want voor Sterkenburg stuurt de route ons de andere kant op. En daar begint het grote avontuur. Het pad gaat over een weiland waar zo te zien ook wel eens vee rondloopt. Er zijn dus hekken. En we krijgen met geen mogelijkheid de touwen los dus er zit niks anders op dan er over heen te klimmen. Ik kon helaas geen klim-actiefoto van Ciel maken omdat ik haar een handje moest helpen maar het lukte hoor. Met een nat kruis, dat dan weer wel. Want waar ik redelijk soepel over het hek heen kon stappen, moest Ciel er toch echt gymnastische toeren uithalen om over het hek heen te komen. En later nog een keer want aan het einde van het weiland was er nog een hek. Maar ontspannen wandelen maakt blijkbaar de creativiteit in de mens los want ze kwam zelf met het idee om voortaan een Tenalady over haar broek heen aan te doen. Ik zeg: Briljant! 

Na de hekken kwam helemaal de klapper van de dag: we mochten over een plank over een sloot oversteken! Ook dat ging bijzonder soepel ondanks dat het toch glibberig was van de regen.

Daarmee was onze beproeving nog niet ten einde. Want iets verderop wachtte ons een bijzonder wild pad "langs de rand van de griend". Het pad was bijna niet zichtbaar maar met de stok en de jas aan met capuchon op, hebben we ons er toch door heen weten te worstelen. Na dit pad waren we echt heel erg nat. En ik bedoel dan ook echt HEEL ERG NAT. Blijkbaar had het toch al die tijd hard genoeg gemiezerd om de struiken en de bomen flink van water te voorzien. En ons dus ook.

Pad "langs de rand van de griend"

Gelukkig liepen we daarna weer lang genoeg in de open weilanden om op te drogen. En nadat we de provinciale weg tussen Bunnik en Wijk bij Duurstede waren overgestoken, vervolgden we onze weg over het Jaagpad van de Kromme Rijn. Op een bankje hebben we daar een boterham gegeten en toen de bammetjes op waren, barstte de bui echt los (buienradar had gelijk!). Maar aangezien er geen bushalte is langs het Jaagpad zijn we gewoon stug doorgegaan. En in gedachten verzonken onder de capuchon deden we interessante ontdekkingen: Dat Ciels regenjas eigenlijk helemaal geen regenjas is bijvoorbeeld. En dat als de bui van rechts komt, je dan onder je nep-regenjas aan de rechterkant ook erg nat wordt. En dat bij regen de Kromme Rijn nog steeds zijn charmes heeft, dat ook.

Na anderhalve kilometer bereikten we de weg naar Cothen. We hadden al besloten om het in Cothen voor gezien te houden. Dat kwam vervoerstechnisch ook beter uit voor de volgende etappe. Met bijna 12 kilometer op de teller, was het weer een leuke dag. Ondanks het weer, hebben we toch weer bijzondere dingen gezien. En dat allemaal zo dicht bij huis. Vooral dat blijft ons verbazen. We kijken al weer uit naar etappe drie!